عشاق زمینی

                                                    تو چون من باش ، با من باش ، با پرهيز دشمن باش
                                                    مرا از خويشتن پر کن
                                                    مرا از آتش فريادهای بی سخن پر کن
                                                    مرا با طرح اندام سپيدت آشنايی ده
                                                    مرا از برق چشمان سبزت روشنايی ده

کارد، نانمان را
به دو بخش مساوی تقسیم می کند
از جایی بر لبه لیوان که تو آب خورده ای
دومین جرعه را سر می کشم.
بیا توی کفشهای من!
زمستان که می آید
پالتوی تو مرا گرم می کند.
ما با یک چشم گریه می کنیم
شب که به تنهایی خویش پناه می بریم
در خواب
رویاهایم با رویاهایت یکی می شوند